Dubbele gevel van glas: een integrale constructie

Om de stalen vakwerkkolommen goed in het architectonische beeld op te nemen heeft Moritz een dubbele gevel toegepast, waartussen de constructie zit. Aan de buitenzijde is een aluminium vliesgevel met enkel glas aanbracht. Voor het binnenblad is dezelfde vliesgevel met dubbel glas aanwezig. Deze is aan de binnenzijde van de stalen kolommen bevestigd en is daarom met de buitenzijde naar binnen gericht.

Voor de functionaliteit maakt dit niet uit, want het regenscherm zit immers in het buitenste blad. Deze tweede huidfaçade draagt bij aan een plezierig klimaat doordat de warmte in de zomer wordt afgevoerd.  Voor de natuurlijke trek zijn op maaiveldniveau roosters voor de toevoerlucht aangebracht en glazen kleppen onder de dakrand voor de afvoer. De kleppen worden net als de zonwering automatisch gestuurd.

Eén van de voordelen van deze gevelopbouw is dat de kolommen van de draagconstructie niet in weg staan. Daarnaast is voor de dubbele façade geen aanvullende ondersteuning nodig en kunnen de vliesgevelprofielen zeer slank blijven ondanks de grote hoogte van de gevel. In combinatie met de zonwering vormen de gevel en constructie door deze integratie een zeer functioneel geheel.
Vanwege het gewenste gevelbeeld zijn geen looproosters in de dubbele gevel opgenomen. Het reinigen van het glas aan de spouwzijde is hierdoor wel bemoeilijkt. Er wordt nog naar een oplossing gezocht, waarbij men vooralsnog denkt aan het inzetten van alpinisten.

Lijnenpatroon in hout

Binnen valt het overvloedige houtgebruik op. Met essenhouten delen zijn de wanden, vloeren en plafonds van het gekrulde blad bekleed. Het patroon van de naden loopt zeer zorgvuldig door in alle aansluitende vlakken. Het gekrulde blad is steeds aan de buitenzijde voorzien van een aluminiumkleurige afwerking (Kalzip dak, systeemplafonds en wandbekleding op de ronde delen), terwijl de andere kant van hout is.

Voor de luifel betekent dit dat de bovenzijde is wrc delen is uitgevoerd, terwijl de onderzijde van de dakrand bekleed is met een houtkleurig plaatmateriaal. Om van het nieuwe tentoonstellings- en studiegedeelte naar het auditorium te komen is een scharnierpunt in de oudbouw gecreëerd. In dit wat donkere gedeelte kijk je door vensters in de depottoren met 16 km archiefstukken. Deze stukken zijn na de bijzondere ingreep beter toegankelijk dan ooit.

Tuin

Uitgangspunt voor het tuinontwerp rondom het HCO vormden zowel de vorm als de functie van het gebouw.

De omgeslagen bladzijde van Rob Moritz en het opkrullend metaal van Marinus Boezems ‘Presse-papier’, bij de entree, laten zich makkelijk associëren met golven. Daarom heb ik een golvende tuin ontworpen in ziltige tinten met veel zilvergrijs en daarboven als schuimkoppen deinende pluimen van hortensia’s en grassen. Als hoeder van geschiedenis is het archief tot de nok toe gevuld met papier. Karton en papier in allerlei kleuren wit, beige of grijsbruin zijn hier teruggetransformeerd in bes, blad en bloem. Natuurlijk begint alles met stoppelige stokjes, hier en daar wat zielige sprietjes en de blaadjes op half zeven, maar uiteindelijk ontwikkelt de tuin zich tot een harmonieus geheel.

Naast bijzondere soorten heb ik hier ook heel algemene en zelfs als ‘burgerlijk’, ‘gedateerd’ of ‘plantsoengoed’ bestempelde planten toegepast. Zoals bijvoorbeeld het witbonte wilgje op stam, Salix integra ‘Hakuro Nishiki’, het pampagras, als retro uit de jaren zestig, en de sneeuwbes, Symphoricarpus alba, kampioen aller plantsoenplanten. De artistieke uitdaging zat hem in het componeren van al deze ongebruikelijke combinaties tot een rijk gedetailleerde eenheid, passend bij het gebouw en in de omgeving.

Harry Pierik

www.tuinharrypierik.nl

(Dit is pagina 5 van 5)