Vóór de Tweede Wereldoorlog was het fotograferen nog voorbehouden aan een select gezelschap, het was namelijk erg duur. Men had kostbaar materiaal nodig, zoals diafilm en een diaprojector. Gedurende de oorlog was het zo goed als gedaan met diafotografie.
Pas in het midden van de jaren ’50 raakte de diafilm enigszins in zwang. Er kwamen lezingen en fotoclubs. Fotozaken gaven hun beste klanten zelfs een diafilm cadeau om ze enthousiast te maken voor het medium.
De meeste amateurfotografen gebruikten de camera voornamelijk om familie, heugelijke gebeurtenissen en vakanties vast te leggen. Misschien had het er ook mee te maken dat men zuinig was op het materiaal, het was immers niet goedkoop om dia’s te laten maken.