Al in 1951 was de scheepvaartverbinding met de Vecht gesloten. Zes jaar later ging ook het gedeelte ten oosten van Lutten dicht voor de scheepvaart. Toch stelde een provinciaal rapport, dat verbetering van de Dedemsvaart ‘van het allergrootste belang’ zou zijn. Het beleid van de minister van Verkeer en Waterstaat was evenwel anders gericht. Hij dacht eerder aan grotere kanalen, elders, en aan vervoer over de weg.

Tevergeefs protest Sluiting van de Dedemsvaart dreigde en vanuit de bevolking klonken protesten. Het leidde in 1960 tot de oprichting van een Streek-Actie-Comité. Brandbrieven, pamfletten en vele publicaties in de pers verschenen. De teneur was, dat het verdwijnen van de vaart voor veel bedrijven fataal zou zijn. De protesten tegen de aanstaande sluiting waren echter tevergeefs.

Laatste schip en nieuwe wegen In april 1969 verliet het laatste schip over de noordelijke zijtak, de Lutterhoofdwijk, de vaarweg. Tot spijt van velen. Aan de vaak tegengestelde belangen van scheepvaart en ontwatering was daarmee ook een einde gekomen. Vooral voor de landbouw was dit gunstig, maar daarmee was niet alles gezegd. De streek moest nieuwe wegen zien te vinden om het bestaan te verzekeren. En dat zou gelukken. De beelden van 2009 bewijzen het!

Scheepsbouw Peters N.V., Betonindustirie 'Albo' in Dedemsvaart en de Cooperatieve Aan- en Verkoopvereniging Slagharen werden opgevoerd in de brochure 'Scheepvaartbeweging op de Dedemsvaart 1962'.