Aan het einde  van de 19e eeuw werden veel gebouwen niet meer in traditionele bouwstijl, maar in de modieuze Jugendstil opgetrokken. Eén van de vooruitstrevende architecten van die stijl was Mannes Meijerink.

Drie generaties architecten Meijerink hebben veel verschillende ontwerpen gemaakt, van buitenplaatsen tot sociale woningbouw.

Bekijk een selectie van deze gebouwen in de mini-tentoonstelling.

Overijsselse schatten Het Historisch Centrum Overijssel heeft het archief van het familiebedrijf Bureau Meijerink in bewaring. Dit archief bevat een schat aan informatie over de architectonische vormgeving van de Meijerinks in de 20e eeuw in de provincie Overijssel. Autodidact Mannes Meijerink (1873-1943) was een sprekend voorbeeld van een autodidact, die het door zijn energie en persoonlijke kwaliteiten ver heeft gebracht. Samen met andere jonge architecten maakte hij gebruik van Art-Nouveau-elementen, zoals: organische vormen kleurrijke baksteen glas-in-lood-ramen tegeltableaus

Meijerink koos wellicht het beroep van architect, nadat de aandacht op hem was gevallen bij een prijsvraag van de Teekenschool, voor het ontwerpen van een diploma.

Tot 1901 was hij werkzaam in de aannemerij, daarna ging hij ook ontwerpen. Deze overgang wordt beschouwd als het begin van Bureau Meijerink.

Familiebedrijf

Mannes Meijerink, een geboren en getogen Zwollenaar, nam met hart en ziel deel aan het Zwolse leven. Hij vervulde tal van functies. In Zwolle was hij het meest productief op het gebied van scholenbouw. Andere voorbeelden van zijn werk zijn: boerderijen villa’s kerken huizen ontwerpen voor de Nijverheid- en Landbouwtentoonstelling

Drie generaties

In 1950 werd Mannes opgevolgd door zijn zoon Harmen Meijerink (1901-1967). Harm was ingenieur in de bouwkunde, vervulde een functie als hoofdingenieur van de Dienst Woningbouw Noord-Holland en was hoofd “Inspectie Volksgezondheid en Volkshuisvesting”.

Herman (1927-1986), de zoon van Harm Meijerink, was ingenieur in de civiele techniek. Ook hij raakte betrokken bij sociale woningbouw, in het bijzonder het bejaardenbeleid. Daarnaast ging Herman’s interesse uit naar het herstel van historische gebouwen, vooral de kunsthistorische aspecten daarvan. Na het overlijden in 1986 zijn de lopende werken, tot 1995 onder leiding van zijn echtgenote Elly Meijerink-Remkes, afgerond.